درباره حواشی جدید آنجی با “سرزمین خون و عسل” + عکسهایی از فیلم…
نیوزویک این هفته آنجلینا جولی را با تیتر «آنجی به جنگ میرود» روی جلد برده است. هنرپیشه معروف آمریکایی که به تازگی کارگردانی اولین فیلم خود را به پایان رسانده؛ فیلمی درباره جنگ بوسنی و رنج و عذاب مردم سارایوو که با آغاز اکران محدودش در آمریکا، توجه بسیار زیادی را در بین روزنامه ها و منتقدان جلب کرده.
+
نیوزویک همچنین مقاله ای از سیمون اسکاما، مورخ بریتانیایی را با این تیتر روی جلد برده است: «چرا آمریکا به اروپا نیاز دارد؟» که در آن یادآوری حوادث جنگ جهانی دوم و نیاز اروپا به آمریکا، به نیاز امروز آمریکا به اروپا اشاره کرده است.
اسکاما نتیجه میگیرد مشکلات اقتصادی کنونی جهان به هم پیوسته است و درصورت شکست کشورها در همبستگی برای کنارآمدن با آن، همه را با خود پایین خواهد کشید. او میگوید یک سهام دار چینی، یک بانکدار آلمانی، یک یونانی با اوراق قرضه نقد نشده و یک بدهکار آمریکایی همه دچار مشکلات عدیده خانه مشترک آدمیان هستند، پشت کردن کشورها به یک دیگر، گزینه دولت ها برای نجات نخواهد بود.
+
+
در مقاله ای دیگر نیوزویک این هفته به رکوردهای جدید در قیمت آثار هنری در حراج های جهانی میپردازد و میپرسد با وجود وضعیت وحشتناک اقتصاد بین المللی چرا هر روز رکوردهای جدیدی در حراج های هنری به جا گذاشته میشود.
نیوزویک جینی دی جیووانی خبر نگارش را به بوداپست فرستاده است تا با آنجلینا جولی مصاحبه کند. آنجلینا جولی به تازگی از شهر مصراته لیبی بازگشته است؛ شهری که خونین ترین درگیری ها را در جریان درگیری های اخیر لیبی تحمل کرده است و به عنوان سمبل رنج مردم لیبی تصویر میشود. در این مصاحبه آنجلینا جولی از اولین تجربه کارگردانی اش که فیلمی با عنوان «سرزمین خون و عسل» است و به موضوع تجاوز جنسی سازمان یافته در جریان جنگ بالکان در بوسنی میپردازد صحبت میکند.
+
+
در عین حال موضوعاتی مانند سفرهای آنجلینا جولی به آفریقا و سیل مهاجران به شاخ آفریقا از دیگر موضوعات این مصاحبه است که خلاصه ای از گزارش جینی دی حپجیووانی را از این مصاحبه در ادامه میخوانید. جولی میگوید: «هر بار به جایی سفر میکنم دوست دارم تا چیزی از آن بیاموزم.
سوال میکنم، کتاب ها را میخوانم و با مردم صحبت میکنم. اما تلاش اصلی ام رفتن به جاهایی هستند که نیاز به آگاهی دارند، جایی که وقتی از آن برمیگردم تلفن را بردارم و با کسی تماس بگیرم تا تلاش کنیم کاری برای آنجا بکنیم.» او چنین نگرشی را در فیلم جدیدی که خودش کارگردانی کرده نیز به کار برده.
فیلم «سرزمین خون و عسل» تا ابتدای دی ماه در آمریکا روی پرده سینماها میرود. آنجلینا جولی میگوید: «هنگام فیلمبرداری تا زمانی که موضوعات فنی مطرح بود واهمهای نداشتم از اینکه به کارگردان هنری رجوع کنم و از او بپرسم.
+
+
در عین حال از هنرپیشه هایم هم که اکثر زندگی شان را در جنگ گذرانده بودند کمک میگرفتم. من به ماجراهایشان گوش میدادم و سعی میکردم این ماجراها را وارد کار کنم.» در این فیلم داستان عاشقانه ای دستمایه کار قرار گرفته است. دیدار یک سرباز صرب و یک زن بوسنیایی که عاشق یکدیگر شده اند و اکنون در هنگام جنگ دوباره با یکدیگر برخورد میکنند.
سخت است که بعد از دیدن این فیلم، آنجلینا جولی را برای ساختن آن تحسین نکنیم. به عنوان یک روزنامه نگار که در هنگام محاصره سارایوو در این شهر حضور داشت و کسی که صرب ها، مسلمانان و کروات ها را دیده بود که چگونه پیش از جنگ در کنار هم و دوستانه زندگی میکردند و ناگهان در جنگ بالکان روبروی هم قرار گرفتند.
+
+
به عنوان کسی که نسل کشی، سوختن خانه ها، صفوف آوارگان که از کشور خارج میشوند و حتی به عنوان شاهدی که در سارایوو، سگی را دیدم که دست انسانی را به دهان گرفته بود و در میان شهر میدوید. با دیده نقد به تماشای فیلم «سرزمین خون و عسل» رفته بودم. چشمان در جستجوی جزئیات نامعتبر بودند، چراکه دیگر فیلم هایی که در مورد بوسنی ساخته شده بودند مرا عصبانی و ناراحت، با این سوال تنها گذاشته بودند که چرا کارگردان بیشتر تحقیق نکرده است؟
چرا کسی داستان جنگ مهلکی که در قلب اروپا و در سال های پایانی قرن بیستم رخ داد را تعریف نمیکند؟ اما برخلاف انتظار از سالن نمایش فیلم «سرزمین خون و عسل» هیجان زده بیرون آمدم. این بار سوالم این بود که چگونه زنی که هنگام درگیری های بوسنی سال ۱۹۹۲ تنها ۱۷ سال داشته توانسته چنین عالی، وحشت جنگی را که تنها هدف آن کشتار و حمله وسیع مهلک و بدون تبعیض به همه شهروندان عادی است درک کند؟
+
+
او جواب صادقانه ای به این سوال من داشت: «هنگام جنگ من هیچ ذهنیتی از عمق درد و رنج موجود در آنجا نداشتم.» اما کار او به عنوان سفیر کمیسیون عالی پناهندگان سازمان ملل متحد او را در معرض مشاهده درگیری های باقی مانده شهروندان بوسنیایی از جنگ قرار داد. یکی از مهمترین نکاتی که از آن دوران در خاطرش مانده زنانی بودند که در کمپ های شرق بوسنی مورد تجاوز دسته جمعی قرار گرفته بودند و دچار رنج های وحشتناک روحی بودند.
تاثیر آنچه جولی دیده بود باعث شد هر آنچه پیدا میکند برای بالابردن دانش خودش از جنگ بوسنی مطالعه کند. آنجلینا جولی، سارایوو که طولانی ترین محاصره در دوران مدرن را تحمل کرد، درست به گونه ای تصویر کرده است که من خود به خاطر میآورم. کامیون های حامل کمک های بشردوستانه وحشیانه توسط موشک های صرب هدف قرار میگیرند.
زن جوان قربانی تجاوز، به تدریج پس از تحمل اسارت و مداومت و تکرار تجاوز دیوانه میشود. تک تیراندازان مست به پدر و پسری تیراندازی میکنند که روی پل میدوند. جولی میگوید: «درست در هنگامه جنگ مردم رنج میکشیدند از اینکه فکر میکردند دنیا آن ها را فراموش کرده است. دورانی از درد و رنج شدید، که من خواسته ام در فیلم ام تصویری نشان دهم از اینکه شجاعت در این دوره به چه شکل بود.»
منبع:برترینها
به نظر جالب میاد! موضوعشم که جالبه! منتظر دیدنشم!
من خیلی جاها خوندم که مسلمونا خیلی به این فیلم اعتراض کردن…
اصلا تیتر خبر این فیلم رو ضد اسلامی زدن.خود زنای بوسنیایی مسلمون هم خیلی از ایشون به خاطر فیلمش ناراحتن! شاید چون زخمای قدیم رو واسشون تازه میکنه!! اما من همچنان دوست دارم ببینمش!
chaghad khoob vali biad irano Afghanistan filmnamehaye behtar az in be zehnesh khotoor mikone hamchin Oscar dar
مرسی
من میخوام این فیلمو ببینم
مرسی
خیلی کار خوبی کرد!
محتواش با محتوای داستانی که من دارم مینویسم تقریبا یکیه!
فقط من یکم اطلاعات و درکم کمرته!
زیاد از دیدن این جور فیلم ها لذت نمیبرم ، ولی چون اولین فیلم به کارگردانیه آنجیه دوس دارم ببینم/
ممنون.
وای عزیزم عکس سوم چقد قیافه و تیپ کارگردانی بهش میاد:)
مرسی
آفرین به آنجی باهوش و با استعداد که تو هر عرصه ای میدرخشه!
خیلی خیلی دوست دارم این فیلم رو ببینم! موضوعش چون واقعیت داره جذبم کرد…
مرسی حنای عزیزم بابت پست خوبت
بی صبرانه منتظر دیدن این فیلمم به عنوان اولین تجربه آنجی باید قشنگ باشه
مرسی hana
دوس دارم هرچی زودتر ببینم فیلمرو
مرسی
عکس روی کاور محشره
بی صبرانه منتظر دیدن فیلمشم حتما سرو صدای زیادی بپا میکنه مطمئنم